PSYCHIKA.net

Autorką artykułu jest Monika Kornaś, studentka psychologii. Tekst powstał specjalnie dla Czytelników PSYCHIKA.net. ZAPRASZAM DO LEKTURY. Marcin Pani Lidia ma 65 lat, mieszka a szóstym piętrze, w dość starym bloku na cichym osiedlu. W jej mieszkaniu oprócz starszej pani przebywa także… dwanaście kotów. Są to głównie dachowce przygarnięte z ulicy i przywiezione ze schroniska. W mieszkaniu pani Lidii panuje nieopisany bałagan, wszędzie porozrzucane są poduszki, kocyki, jakieś szmaty. Zapach, jaki unosi się w pokojach jest trudny do opisania. Kocia sierść jest wszędzie, miseczki i talerzyki stoją we wszystkich kątach i przy drzwiach. Starsza pani kursuje między nimi i wciąż liczy swoje koty, czy aby na pewno żaden nie uciekł. - „Co za stuknięta kobieta” – myślą sąsiedzi – „Trzyma te zwierzęta zamknięte, nie daje im jedzenia, bo nie stać jej, żeby z emerytury utrzymywać tyle kotów… Czy ona w ogóle ma serce?” Pani Lidia nie robi tego z wyrachowania, dlatego, że jest zła, że dręczenie zwier...

Wirująca tancerka to bardzo fajna iluzja optyczna. Zobaczcie ją koniecznie :) Przyjrzyjcie się tej animacji i odpowiedzcie, w którą stronę obraca się tancerka: w lewo czy w prawo? Tak naprawdę może obracać się w obu tych kierunkach! Animacja ta została stworzona przez grafika Nobuyuki Kayaharę i zdobyła popularność w internecie na przełomie lat 2007/2008. Pierwotnie różnice w postrzeganiu kierunku ruchu tłumaczono dominacją jednej z półkul mózgowych, co okazało się bzdurą. Nie jest to żaden test psychologiczny i kierunek postrzeganego ruchu o niczym nie świadczy. Tak naprawdę to brak wyraźnej głębi (konturów, cieni) powoduje, że tancerka równie dobrze może wirować w jedną jak i drugą stronę. Ruch w obie strony bez głębi wygląda identycznie. Nasz mózg wybiera tylko jedną opcję, bo nie może wybrać dwóch równocześnie. Co ciekawe koncentrując się na pewnych elementach ciała tancerki, możemy "zmienić" kierunek jej obrotu :) Nie wierzycie? To czytajcie dalej :) ...

Autorką artykułu jest Aleksandra Jóźwik. Bardzo długo niezrozumiałe samookaleczanie było poza zainteresowaniem badaczy. Stało się jasne, że jest to problem, w obliczu coraz to większego nasilania się tego zjawiska. Dzisiaj chyba nikt już nie ma wątpliwości, że akty samouszkodzeń dotyczą nie tylko więźniów,lecz także wydawało by się „zwykłych” ludzi. Bardzo często-ludzi młodych. Dane empiryczne podają, że samookaleczenie się nie jest wcale zjawiskiem rzadkim. Problem ten dotyczy około 5% populacji studenckiej i w znacznie większym stopniu młodzieży szkolnej.   Samouszkodzenia umiarkowane, o których będzie mowa, zalicza się do zachowań autodestruktywnych . Pojęcie autodestruktywności jest jednak niezwykle obszerne, gdyż zachowania noszące miano autodestruktywnych obejmują zarówno działania o najbardziej samoniszczącym charakterze, np. samobójstwo , ale także działania bardziej zakamuflowane, takie jak np. nałogi, zaniedbania, szkodliwe nawyki żywieniowe. Czym więc są owe samouszko...